03.04.2017

میر عبدالواحد سادات

محدود ترین اجتماع در مراسم تدفین بزرگترین طنز پرداز افغانستان 

کی ملامت است ؟

 

به رویت عکس ها و استناد به آنچه در فیسبوک بنشر رسیده ، در مراسم تدفین جنازه شادروان نورانی تا بیست و چند تن از هموطنان عزیز حضور بهم رسانیده اند.و این در حالی است که در جنازه حبیب استالفی که به جرم دزدی اعدام گردید تا چند هزار تن اشتراک و به خاطر استقبال از قوماندان زرداد ، چندین هزار دیگر در صف مستقبلین نعره های الله اکبر سر میدادند. همه روزه ما شاهد گردهمایی های وسیع به خاطر این یا آن  زر و زور سالار هستیم که در آن ها صدها تن به شمول سکانداران دولت ، اشتراک میکنند و مقادیر زیاد مواد غذایی و خروار های برنج خیرات میگردد آن هم در کشوری که اطفال را به مقصد تامین زنده گی به فروش میرسانند ،.                                                         

گفته میشود که از برکت دیموکراسی صادر شده در افغانستان ، همین اکنون و بعد انفاذ تعدیل قانون احزاب ، تا بیشتر از پنجاه حزب سیاسی رسمی وجود دارد. همچنان  جامعه عریض و طویل و پر مصرف مدنی ، رسانه ها و مطبوعات و ... داریم . پس سوال مطرح میگردد که نماینده گان این نهاد ها کجا تشریف داشتند ؟               

البته از دولت چند سره و به اصطلاح از چله و چه گله!

البته تعداد اشتراک کننده در جایگاه و مقام شامخ نورانی فقید و سایر سکانداران متعهد فرهنگ ، تاثیر ندارد - به قول شاعر: 

بعد از وفات تربت ما در زمین مجوی

در سینه های مردم داناست مقام ما

اما دردناک و واقعیت تلخ جامعه کنونی ما این است که با وجود زرق و برق ظاهری ، فرهنگ در اولویت قرار ندارد و دولت و جامعه بین المللی زیادترین امکانات را در خدمت اربابان جهالت قرار داده و میدهند.                                                                                                                      

بی     تفاوتی در قبال فرهنگ و سکانداران متعهد آن فقر روح جامعه را بازتاب میدهد . در حالی که جامعه ما آماج ذهنیت تکفیری و بنیادگرایی خشن اسلامی میباشد ، صادقانه باید اعتراف نمود که در مبارزه تاریخی و جاری علم و جهل ، صدای مدافعان علم و روشنایی ضعیف است و مقصر این ناتوانی در پهلوی ده ها دلیل و برهان دیگر و ... من و ما ای هستیم که برچسپ روشنگر و روشفکر را در پیشانی خود نصب نموده ایم و فراموش کرده ایم که:

در جنگ نور و ظلمت باید یکی گزیدن

یا راه نیکی رفتن ، یا ظلمت آفریدن